Narodowe Muzeum Głodu w Strokestown Park

Wielki głód w Irlandii z lat 40. XIX wieku, uważany za największą niepołączoną z innymi wydarzeniami klęskę społeczną w XIX-wiecznej Europie, zdziesiątkował mieszkańców Zielonej Wyspy: ponad dwa miliony osób, czyli niemal jedna czwarta ludności, zmarło lub udało się na emigrację. Narodowe Muzeum Wielkiego Głodu w Strokestown opowiada o tym tragicznym rozdziale w historii Irlandczyków, dokumentując słowa i historie ludzi, którzy doświadczyli tamtych wydarzeń osobiście, oraz dokonuje porównań z klęskami głodu występującymi współcześnie na świecie.

Kiedy Jim Callery, założyciel Westward Group, kupił dwór w 1979 roku, a następnie przetrząsał jego zakamarki, odkrył listy i dokumenty dotyczące historii posiadłości. Wśród nich był list z 1846 roku, napisany do majora Denisa Mahona, ówczesnego właściciela Strokestown Park – jeden z dzierżawców prosił ziemianina o ulgę w czynszu z powodu kiepskich zbiorów spowodowanych zarazą ziemniaka. Ten list był dopiero początkiem, z czasem pojawiało się coraz więcej historycznych materiałów i stało się jasne, że Archiwum w Strokestown Park daje żywy, pełen emocji wgląd w realia życia kraju podczas wielkiego głodu; zbiór ten obecnie uważa się za jeden z największych na świecie materiałów dowodowych dotyczących klęsk głodu.

Narodowe Muzeum Wielkiego Głodu, wykorzystując oryginalne archiwalne źródła, opowiada historie zarówno właścicieli ziemi, jak i dzierżawiących ją czynszowników – przedstawia koszty społeczne i długofalowy wpływ, jaki klęska głodu wywarła na kraj. Zabiera zwiedzających w podróż poprzez głód i rugowanie z dzierżawionych gospodarstw, migrację i wymuszoną emigrację, tragiczną śmierć z wycieńczenia oraz zabójstwa, a także daje wgląd w katastrofalne wydarzenie, które na zawsze zmieniło Irlandię. Czekamy, by powitać Was w naszych progach!